Drukuj
Kategoria: Biuletyn informacyjny
Odsłony: 1240

Dzień Pański w Nowym Testamencie

(Słowo wstępne z numeru wrzesień 2019)

PARUZJA
      (gr. „obecność, przyjście, pojawienie się”) Oficjalna wizytacja dokonywana przez naczelnika lub przywódcę. W najdawniejszych dokumentach chrześcijańskich (1 Tes 4,15; 1 Kor 15,23) przez wyraz „paruzja” rozumiano powrót Chrystusa w chwale pod koniec dziejów, żeby sądzić świat (Mt 24,29-31; 25,31-46). Będzie to „dzień Pana” (1 Kor 1,8), kiedy to Chrystus „drugi raz się ukaże” (Hbr 9,28); na to Jego pojawienie się chrześcijanie oczekują cierpliwie (Jk 5,7-8; 2 P 1,16; 3,4.12; 1 J 2,28). Synoptycy łączą oczekiwanie na koniec świata z zachętą do czuwania (Mt 24,36-25,13; Mk 13,1-37; Łk 21,5-36). W Ewangelii św. Jana jest mowa o zmartwychwstaniu, które nastąpi „w dniu ostatecznym” (J 6,39-40.44.54; 11,24). W rozmaitych wyznaniach wiary spotykamy sformułowania, że Chrystus przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych. Chrześcijaństwo wschodnie bardziej niż zachodnie kładzie nacisk na zbiorowy charakter tego przyszłego dopełnienia, kiedy Bóg będzie „wszystkim we wszystkich” (1 Kor 15,28). Niektórzy teologowie współcześni wolą nie mówić o „drugim” przyjściu Chrystusa, ponieważ paruzja jest tylko ostatecznym następstwem pierwszego Jego przyjścia przez wcielenie.
1. Kiedy Chrystus ukaże się w chwale?
Mt 24,23-31; Łk 21,34-36
      Nikt nie wie, kiedy Jezus Chrystus przyjdzie dokonać sądu ostatecznego i wskrzesić ciała ludzkie z martwych. Zbawiciel uczy: „Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn tylko Ojciec" (Mk 13,32). Oczywiście, Chrystus jako Syn Boży znał czas swojego ponownego przyjścia w chwale, lecz nie znał go jako człowiek posłany dla naszego zbawienia i dla objawienia nam Bożej prawdy.
      Chrystus może powrócić w każdej chwili; do nas nie należy „znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą” (Dz 1,7) (Por. Mk 13,32.). Przyjście eschatologiczne może wypełnić się w każdej chwili (Por. Mt 24,44; 1 Tes 5,2), nawet jeśli to przyjście i ostateczna próba, która je poprzedzi, są jeszcze „zatrzymane” (Por. 2 Tes 2,3-12.)
      Chrystus nie podał wprawdzie dokładnej daty i godziny swojego powrotu w chwale, jednak wskazał na znaki, które powinny być rozważane. Powiedział: „A od figowego drzewa uczcie się przez podobieństwo! Gdy jego gałązka staje się soczysta i liście wypuszcza, poznajecie, że zbliża się lato. Tak samo i wy, kiedy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że blisko jest, we drzwiach.” (Mt 24,32-33)
      Zauważanie tych znaków nie powinno jednak skłaniać do spekulacji dotyczących konkretnej daty przyjścia Chrystusa w chwale, lecz do czujności, do nawracania się, do życia w stanie łaski, do kierowania się miłością i do unikania grzechu.
2. Jakie zdarzenia będą – według św. Pawła – poprzedzać przyjście Chrystusa w chwale?
2 Tes 2,1-12
— Bunt i odstępstwo od wiary i miłości
      Przed przyjściem Chrystusa w chwale nastąpi jakaś forma odstępstwa od prawdy i dobra – od Boga i Jego przykazań (Por. Łk 18,8; Mt 24,12). To odstępstwo będzie tak wielkie, że Jezus Chrystus stawia nawet pytanie: „Czy
jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (Łk 18,8). Zanikowi wiary towarzyszyć będzie też osłabienie miłości: „a ponieważ wzmoże się nieprawość, oziębnie miłość wielu.” (Mt 24,12)
— Ujawnienie się Antychrysta
      Św. Paweł pisze: „Niech was w żaden sposób nikt nie zwodzi, bo dzień ten nie nadejdzie dopóki nie przyjdzie najpierw odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia, który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co
nazywa się Bogiem lub tym, co odbiera cześć, tak że zasiądzie w świątyni Boga dowodząc, że sam jest Bogiem... ukaże się Niegodziwiec, którego Pan Jezus zgładzi tchnieniem swoich ust i w niwecz obróci samym objawieniem swego przyjścia. Pojawieniu się jego towarzyszyć będzie działanie szatana, z całą mocą, wśród znaków i fałszywych cudów, działanie z wszelkim zwodzeniem ku nieprawości tych, którzy giną, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, aby dostąpić zbawienia. Dlatego Bóg dopuszcza działanie na nich oszustwa, tak iż uwierzą kłamstwu, aby byli osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, ale upodobali sobie nieprawość” (2 Tes 2,3-12).
      Tym „Buntownikiem” i „Niegodziwcem” – nazywanym przez św. Jana antychrystem (por. 1 J 2,18; 1 J 2,22; 1 J 4,3; 2 J 7) – może być zarówno jakiś pojedynczy człowiek, jak i cała ludzkość buntująca się przeciwko Bogu, wynosząca się w swojej pysze ponad Bożą prawdę i Boże prawo, czyli ludzkość siebie samą czyniąca „bogiem”. „Największym oszustwem religijnym jest oszustwo Antychrysta, czyli oszustwo pseudomesjanizmu, w którym człowiek uwielbia samego siebie zamiast Boga i Jego Mesjasza, który przyszedł w ciele”(Por. 2 Tes 2, 4-12; 1 Tes 5,2-3; 2 J 7; 1 J 2,18.22).
3. W jakim celu Chrystus przyjdzie w chwale?
Mt 13,24-30.36-43;1 Tes 4,13-18; 1 Kor 15,22-28
      Chrystus przyjdzie, aby zatryumfować nad szerzącym się złem, aby położyć mu ostateczny kres. Dokona się to dzięki sądowi ostatecznemu. Przyjście Chrystusa w chwale będzie dniem powszechnego zmartwychwstania. Przyjdzie po swój Kościół.
4. Dlaczego powinniśmy ustawicznie czuwać i na czym to czuwanie polega?
Mk 13,32-37
      Decydujące znaczenie dla naszej wieczności ma chwila śmierci. Ponieważ nie jest ona nam znana, podobnie jak nie wiemy, kiedy przyjdzie Chrystus w chwale, dlatego powinniśmy —według zachęty Zbawiciela — ustawicznie czuwać. Czuwanie to polega na życiu zgodnym z Bożymi przykazaniami, na żałowaniu za grzechy, wynagradzaniu za nie Bogu i ludziom, na modlitwie itp. W każdej chwili naszego życia w naszej duszy musi być łaska uświęcająca, jak oliwa w lampach mądrych panien, które czekały na przybycie oblubieńca (por. Mt 25,1-13)
5. Fragmenty w Nowym Testamencie odnośnie Dnia Pańskiego.
„Słońce zamieni się w ciemności, a księżyc w krew, zanim nadejdzie dzień Pański, wielki i wspaniały.” (Dz 2,20 BT)
„On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień Pana naszego Jezusa” (1 Kor 1,8 BT)
„Tak też jawne się stanie dzieło każdego: odsłoni je dzień [Pański]; okaże się bowiem w ogniu, który je wypróbuje, jakie jest.” (1Kor 3,13 BT)
„Wydajcie takiego szatanowi na zatracenie ciała, lecz ku ratunkowi jego ducha w dzień Pana Jezusa.” (1Kor 5,5 BT)
„Jak już po części zostaliśmy przez was zrozumiani: mianowicie że w dzień Pana naszego Jezusa ja będę waszą chlubą, tak jak i wy moją.” (2 Kor 1,14 BT)
„Sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie tak, jak złodziej w nocy.” (1 Tes 5,2 BT)
„Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo ze świstem przeminie, gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną znalezione.” (2 P 3,10 BT)
„I od Jezusa Chrystusa, Świadka Wiernego, Pierworodnego umarłych i Władcy królów ziemi. Temu, który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów, i uczynił nas królestwem – kapłanami Bogu i Ojcu swojemu, Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen. Oto nadchodzi z obłokami, i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen. Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący. Ja, Jan, wasz brat i współuczestnik w ucisku i królestwie, i wytrwałości w Jezusie, byłem na wyspie, zwanej Patmos, z powodu słowa Bożego i świadectwa Jezusa. Doznałem zachwycenia w dzień Pański i posłyszałem za sobą potężny głos jak gdyby trąby mówiącej: ‘Co widzisz, napisz w księdze i poślij siedmiu Kościołom...’ (Obj 1,10 BT).
      Dzień Pański zdefiniowany w ST to jest okres od wylania gniewu Bożego na ziemię, który nadejdzie (Obj 6,16-17) do stworzenia nowych niebios i nowej ziemi. Czasem jest również określany jako „ów dzień” w kontekście czasów ostatecznych.
      W NT mamy odwołania do tego czasu, a także mamy Dzień Pana Jezusa, który jest tożsamy z Dniem Pańskim zdefiniowanym przez proroków, a z drugiej strony oznacza także dzień przyjścia Pana po Kościół.
      Jan w ramach objawienia otrzymał wizję Dnia Pańskiego czyli został przeniesiony w Dzień Pański.
„Słońce przemieni się w ciemność, A księżyc w krew, Zanim przyjdzie dzień Pański wielki i wspaniały” (Dz. 2,20]
„I widziałem, gdy zdjął szóstą pieczęć, że powstało trzęsienie ziemi i słońce pociemniało jak czarny wór, a cały księżyc poczerwieniał jak krew. I gwiazdy niebieskie spadły na ziemię, podobnie jak drzewo figowe zrzuca figi swoje, gdy wiatr gwałtowny nim potrząśnie; i niebo znikło, jak niknie zwój, który się zwija, a wszystkie góry i wyspy ruszone zostały z miejsc swoich. I wszyscy królowie ziemi i możnowładcy, i wodzowie, i bogacze, i mocarze, i wszyscy niewolnicy, i wolni ukryli się w jaskiniach i w skałach górskich, i mówili do gór i skał: Padnijcie na nas i zakryjcie nas przed obliczem tego, który siedzi na tronie, i przed gniewem Baranka, albowiem nastał ów wielki dzień ich gniewu, i któż się może ostać?” (Obj. 6:12-17)

Pełniący obowiązki pastora Piotr Borkowski

Pobierz pełny numer biuletynu w formacie PDF.

Udostępnij artykuł na FB